Udar niedokrwienny, czyli zawał mózgu. Jakie są jego konsekwencje?

Udostępnij:
Układ niedokrwienny zawał mózgu

Pewnie słyszałeś o długiej i żmudnej rehabilitacji pacjentów po udarze. Wiesz, że tylko co 5. przypadek tego szczególnego rodzaju zawału to wylew krwi do mózgu? Aż 80% chorych spotyka z kolei udar niedokrwienny. Po czym poznać to schorzenie? Jakie są szanse na odzyskanie pełnej sprawności po udarze niedokrwiennym?

Dwa rodzaje udaru mózgu

Udar krwotoczny jest potocznie nazywany wylewem krwi do mózgu. Następuje wtedy, gdy dochodzi do przerwania ściany naczynia krwionośnego, a co za tym idzie – do rozlewu krwi w mózgu.

A czym dokładnie jest udar niedokrwienny mózgu? To choroba polegająca na zwężeniu jednej z tętnic doprowadzających krew do mózgu. Uniemożliwia ono jej przepływ i transport potrzebnych składników do tego obszaru. Mechanizm powstawania tego zjawiska przypomina zawał. Różnica jest taka, że zmiany zachodzą w obrębie mózgu, a nie serca.

Co powoduje udar niedokrwienny mózgu? Przyczyny tego schorzenia to często inne choroby układu krążenia, np. zmiany miażdżycowe i nadciśnienie tętnicze. Na jego powstanie wpływają też cukrzyca, podwyższony poziom cholesterolu LDL i palenie tytoniu. Zdarza się dodatkowo, że w wyniku niektórych schorzeń małe tętnice w mózgu nie pracują prawidłowo. Sprzyja to pogłębianiu się zmian prowadzących w konsekwencji do udaru.

Sprawdź, czy to nie udar

Jak najłatwiej rozpoznać udar niedokrwienny lub krwotoczny? Poproś osobę, u której podejrzewasz którąś z tych chorób (jeśli oczywiście nie straciła przytomności), aby podniosła równocześnie obie ręce w górę, uśmiechnęła się, a potem wypowiedziała proste zdanie,
np. „Dzisiaj świeci słońce”. Jeśli wykona ona wszystkie zadania poprawnie, to być może cierpi na inne schorzenie, ale z pewnością nie ma udaru.

Zauważasz trudności w wypowiadaniu się i poruszaniu (przynajmniej po jednej stronie ciała)?  Widzisz do tego odrętwienie na twarzy? Natychmiast dzwoń po pogotowie – masz do czynienia z objawami udaru niedokrwiennego (czytaj również: Udar niedokrwienny – objawy i pierwsza pomoc).

Nie musisz wiedzieć, czy chory ma udar niedokrwienny, czy krwotoczny – diagnozę postawi lekarz po wykonaniu m.in. tomografii. Im szybciej nadchodzi pomoc, tym lepiej dla pacjenta i jego dalszej sprawności fizycznej czy umysłowej. Samodzielnie niewiele możesz zrobić, zdaj się więc na lekarzy, pielęgniarzy i rehabilitantów.

Rekonwalescencja po udarze niedokrwiennym

Zazwyczaj pacjent po udarze przez pewien czas pozostaje w szpitalu. Ważna jest odpowiednia opieka nad nim – przede wszystkim zapobieganie powstawaniu odleżyn oraz dostarczanie za pomocą kroplówek cennych makro- i mikroelementów.

Gdy stan zdrowia chorego poprawia się, zaczyna on wykonywać proste ćwiczenia fizyczne i poddaje się zabiegom fizjoterapii. Część pacjentów uczy się na nowo chodzić przy pomocy balkoników (chodzików) i lasek. Niektórzy pracują też nad przywróceniem sprawności manualnej. W walce o poprawną mowę pomaga z kolei logopeda. W miarę poprawy kondycji chorego, zakres wykonywanych czynności rozszerza się.

Niezależnie od podejmowanych działań najważniejsze jest niedopuszczenie do kolejnego udaru, dlatego należy prowadzić zdrowy tryb życia i pozostawać pod regularną kontrolą lekarską. Wielu pacjentom udaje się w znacznej mierze wyzdrowieć i wrócić do pracy. Mało kto odzyskuje jednak sprawność fizyczną i umysłową sprzed udaru, gdyż obumarłe komórki mózgu nie odnawiają się.

Jedynym sposobem na to, by nie dopuścić do udaru jest odpowiednia profilaktyka chorób serca. Składają się na nią właściwy styl życia, unikanie używek, aktywność fizyczna, zdrowa dieta, stosowanie odpowiednich ziół (w razie potrzeby) oraz regularna kontrola ciśnienia krwi i poziomu cholesterolu.

Udostępnij: